Източник
-
самоуве́рен -
1. Който е уверен в силите и възможностите си.
-
2. Който е прекалено уверен в себе си; самонадеян, самомнителен.
-
3. Който е изпълнен или изразява увереност, решителност, самомнителност, наглост.
Самоуверен поглед.
Самоуверена походка.
- самоизтъкващ се
- нападателен
- агресивен
- спокоен
- невъзмутим
- незагубващ самообладание
самоувереност
— съществително име
Проявявам самоувереност.
самоуверено
— наречие
Говоря самоуверено.
| единствено число | множествено число | |||
|---|---|---|---|---|
| мъжки род | женски род | среден род | ||
| нечленувана | самоуверен | самоуверена | самоуверено | самоуверени |
| членувана | самоуверения | самоуверената | самоувереното | самоуверените |
| с пълен член | самоувереният | — | — | — |