бога́т

1. Който има в голямо количество материални блага — пари, имот, ценности; заможен, имотен, състоятелен.

Богат човек.

2. Обилен, изобилен; в голямо количество.

Богата трапеза.
Богата библиотека.

3. (преносно) Който има много ценни качества.

Богата душа.
Богат език.

богатъ старобългарски бога́т

ст.-бълг. богатъ πλούσιος „богат“ (Зогр., Мар., Асем., Супр.), оубогъ πτωχός „беден“ (Зогр., Мар., Асем., Супр.). Праслав. *bogatъ е производна на *bogъ „богатство“, виж бог. От сведението на Кевкамен (ХІ в.) οἱ Βούλγαροι τὁν πλούσιον βογάτον λέγουσιν ὅπερ ὁηλοῖ θεοειδῆ става ясно, че в Средните векове връзката между богат и бог все още се е осъзнавала от населението.

богато — наречие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана богат богата богато богати
членувана богатия богатата богатото богатите
с пълен член богатият — — —
  • прилагателно име
  • пренасяне бо-гат
  • форми бога́та, бога́то, мн. бога́ти
Източници