кра́ен

1. Който се намира в края (на множество подредени предмети).

Крайната къща на селото.
Краен квартал.
Крайно място.

2. Който е пределен, последен, окончателен.

До краен предел.
Краен срок.
Краен резултат.

3. (преносно) Който е в пределна, изключително силна проява.

Крайна нужда.
Краен егоист.

4. Който е ограничен по брой, може да се преброи.

Краен брой.

5. Който е последният възможен.

Крайно време.
Крайни мерки.
В краен случай.
Крайно число

(специално) В математиката — число, което може да се дели без остатък.

В крайна сметка

В последна сметка.

единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана краен крайна крайно крайни
членувана крайния крайната крайното крайните
с пълен член крайният — — —
  • прилагателно име
  • пренасяне кра-ен
  • форми кра́йна, кра́йно, мн. кра́йни
Източник