ки́тен

1. За място, местност — който е с буйна растителност.

Китно балканско село.

2. Който е с много багри; живописен.

Китни черги.
Китни носии.

3. За растение или дърво — който е кичест.

Китен явор.
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана китен китна китно китни
членувана китния китната китното китните
с пълен член китният — — —
  • прилагателно име
  • пренасяне ки-тен
  • форми ки́тна, ки́тно, мн. ки́тни
Източник