уго́дник

1. Човек, който угодничи; ласкател, мазник.

2. Според религиозните представи — светец, праведник, служител на бога.

Божи угодник.
единствено число множествено число
нечленувана угодник угодници
членувана угодника угодниците
с пълен член угодникът —
бройна форма угодника
звателна форма угоднико
  • съществително име, мъжки род
  • пренасяне угод-ник
  • форми мн. уго́дници
Източник