топу́ркам

разговорно

1. Бягам с тропот.

Детето топурка.

2. (преносно) Уреждам или правя нещо, свързано с вървене; бягам, търча дълго време.

Един месец топурках за тези документи.
Цял ден топуркам из къщи.
топуркане — съществително име
Сегашно време
единствено число множествено число
първо лице топуркам топуркаме
второ лице топуркаш топуркате
трето лице топурка топуркат
Минало свършено време
единствено число множествено число
първо лице топурках топуркахме
второ лице топурка топуркахте
трето лице топурка топуркаха
Минало несвършено време
единствено число множествено число
първо лице топурках топуркахме
второ лице топуркаше топуркахте
трето лице топуркаше топуркаха
Повелително наклонение
единствено число множествено число
топуркай топуркайте
Минало свършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана топуркал топуркала топуркало топуркали
членувана топуркалия топуркалата топуркалото топуркалите
с пълен член топуркалият — — —
Минало несвършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана топуркал топуркала топуркало топуркали
членувана топуркалия топуркалата топуркалото топуркалите
с пълен член топуркалият — — —
Сегашно деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана топуркащ топуркаща топуркащо топуркащи
членувана топуркащия топуркащата топуркащото топуркащите
с пълен член топуркащият — — —
Деепричастие
топуркайки
  • непреходен глагол от несвършен вид
  • пренасяне то-пур-кам
  • форми топу́ркаш, несв. и топу́рна, св.
Източник