поми́там

1. (какво) Мета изцяло; измитам.

Помитам стаята.

2. (преносно, кого какво) Насилствено отстранявам от пътя си; премахвам.

3. (преносно, разговорно, какво) Изяждам докрай, без остатък; омитам.

Помитам чинията.
Сегашно време
единствено число множествено число
първо лице помитам помитаме
второ лице помиташ помитате
трето лице помита помитат
Минало свършено време
единствено число множествено число
първо лице помитах помитахме
второ лице помита помитахте
трето лице помита помитаха
Минало несвършено време
единствено число множествено число
първо лице помитах помитахме
второ лице помиташе помитахте
трето лице помиташе помитаха
Повелително наклонение
единствено число множествено число
помитай помитайте
Минало свършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана помитал помитала помитало помитали
членувана помиталия помиталата помиталото помиталите
с пълен член помиталият — — —
Минало несвършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана помитал помитала помитало помитали
членувана помиталия помиталата помиталото помиталите
с пълен член помиталият — — —
Минало страдателно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана помитан помитана помитано помитани
членувана помитания помитаната помитаното помитаните
с пълен член помитаният — — —
Сегашно деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана помитащ помитаща помитащо помитащи
членувана помитащия помитащата помитащото помитащите
с пълен член помитащият — — —
Деепричастие
помитайки
  • преходен глагол от несвършен вид
  • пренасяне по-ми-там
  • форми поми́таш, несв. и помета́, св.
Източник