1.

наро́чен

1. Специален, с определена цел, не случаен.

Нарочен пратеник.

2. Умишлен.

единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана нарочен нарочна нарочно нарочни
членувана нарочния нарочната нарочното нарочните
с пълен член нарочният — — —
  • прилагателно име
  • пренасяне на-ро-чен
  • форми наро́чна, наро́чно, мн. наро́чни
Източник

2.

наро́чен

Когото са нарочили.

Той е нарочен за крадец.
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана нарочен нарочна нарочно нарочни
членувана нарочния нарочната нарочното нарочните
с пълен член нарочният — — —
  • прилагателно име
  • форми наро́чна, наро́чно, мн. наро́чни
Източник