Източник
-
ше́пот -
1. Глух говор, при който едва се чува, тъй като гласилките не трептят; шептене, шепнене.
Говоря с шепот.
-
2. (преносно) Лек шум, който наподобява такъв говор.
Шепотът на тревите.
1. Глух говор, при който едва се чува, тъй като гласилките не трептят; шептене, шепнене.
Говоря с шепот.
2. (преносно) Лек шум, който наподобява такъв говор.
Шепотът на тревите.