по́чна

почѩти старобългарски по́чна

старобълг. почѩти, почьнѫ от -чѩти, -чьнѫ > почвам.

Сегашно време
единствено число множествено число
първо лице почна почнем
второ лице почнеш почнете
трето лице почне почнат
Минало свършено време
единствено число множествено число
първо лице почнах почнахме
второ лице почна почнахте
трето лице почна почнаха
Минало несвършено време
единствено число множествено число
първо лице почнех почнехме
второ лице почнеше почнехте
трето лице почнеше почнеха
Повелително наклонение
единствено число множествено число
почни почнете
Минало свършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана почнал почнала почнало почнали
членувана почналия почналата почналото почналите
с пълен член почналият — — —
Минало несвършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана почнел почнела почнело почнели
членувана почнелия почнелата почнелото почнелите
с пълен член почнелият — — —
Минало страдателно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана почнат почната почнато почнати
членувана почнатия почнатата почнатото почнатите
с пълен член почнатият — — —
  • преходен глагол от свършен вид
  • пренасяне поч-на
  • форми по́чнеш, мин. св. по́чнах, мин. прич. по́чнал, св.
Източници