блами́рам

1. (кого) Свалям от ръководен пост чрез гласуване.

2. (кого, преносно) Провалям, излагам.

блам — съществително име
Сегашно време
единствено число множествено число
първо лице бламирам бламираме
второ лице бламираш бламирате
трето лице бламира бламират
Минало свършено време
единствено число множествено число
първо лице бламирах бламирахме
второ лице бламира бламирахте
трето лице бламира бламираха
Минало несвършено време
единствено число множествено число
първо лице бламирах бламирахме
второ лице бламираше бламирахте
трето лице бламираше бламираха
Повелително наклонение
единствено число множествено число
бламирай бламирайте
Минало свършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана бламирал бламирала бламирало бламирали
членувана бламиралия бламиралата бламиралото бламиралите
с пълен член бламиралият — — —
Минало несвършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана бламирал бламирала бламирало бламирали
членувана бламиралия бламиралата бламиралото бламиралите
с пълен член бламиралият — — —
Минало страдателно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана бламиран бламирана бламирано бламирани
членувана бламирания бламираната бламираното бламираните
с пълен член бламираният — — —
Сегашно деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана бламиращ бламираща бламиращо бламиращи
членувана бламиращия бламиращата бламиращото бламиращите
с пълен член бламиращият — — —
Деепричастие
бламирайки
  • преходен глагол от несвършен и свършен вид
  • пренасяне бла-ми-рам
  • форми блами́раш, несв. и св.
Източник