фи́рча

разговорно

1. (кого какво) Карам да бяга, да бърза; гоня.

Фирчи конете нагоре-надолу.

2. (преносно, кого) Не оставям на спокойствие, не давам мира.

Ще има да ни фирчи новият началник.
  • глагол
  • пренасяне фир-ча
  • форми фи́рчиш, мин. св. фи́рчих и фирчи́х, мин. прич. фи́рчил и фирчи́л, св.
Източник