Източници
-
Читанка
-
Уикиречник (CC BY-SA 4.0)
Обвинение (изказано с думи), неодобрение, критика; упрек.
Отправям укор.
Получавам укори.
Сипя укори по дъщеря си.
оукоръ старобългарски у́кор
Старобълг. оукоръ < *korъ. Виж карам се.
| единствено число | множествено число | |
|---|---|---|
| нечленувана | укор | укори |
| членувана | укора | укорите |
| с пълен член | укорът | — |
| бройна форма | укора |
|---|