титулу́вам

1. (кого) Обръщам се към някого с титла или звание.

2. (кого) Озаглавявам; наричам.

Сегашно време
единствено число множествено число
първо лице титулувам титулуваме
второ лице титулуваш титулувате
трето лице титулува титулуват
Минало свършено време
единствено число множествено число
първо лице титулувах титулувахме
второ лице титулува титулувахте
трето лице титулува титулуваха
Минало несвършено време
единствено число множествено число
първо лице титулувах титулувахме
второ лице титулуваше титулувахте
трето лице титулуваше титулуваха
Повелително наклонение
единствено число множествено число
титулувай титулувайте
Минало свършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана титулувал титулувала титулувало титулували
членувана титулувалия титулувалата титулувалото титулувалите
с пълен член титулувалият — — —
Минало несвършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана титулувал титулувала титулувало титулували
членувана титулувалия титулувалата титулувалото титулувалите
с пълен член титулувалият — — —
Минало страдателно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана титулуван титулувана титулувано титулувани
членувана титулувания титулуваната титулуваното титулуваните
с пълен член титулуваният — — —
Сегашно деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана титулуващ титулуваща титулуващо титулуващи
членувана титулуващия титулуващата титулуващото титулуващите
с пълен член титулуващият — — —
Деепричастие
титулувайки
  • преходен глагол от несвършен вид
  • пренасяне ти-ту-лу-вам
  • форми титулу́ваш, несв.
Източник
титулувам се

Наричам се с титла, често недействителна.

  • възвратен глагол