тесту́вам

(кого) Подлагам на тест.

тестуване — съществително име
Сегашно време
единствено число множествено число
първо лице тестувам тестуваме
второ лице тестуваш тестувате
трето лице тестува тестуват
Минало свършено време
единствено число множествено число
първо лице тестувах тестувахме
второ лице тестува тестувахте
трето лице тестува тестуваха
Минало несвършено време
единствено число множествено число
първо лице тестувах тестувахме
второ лице тестуваше тестувахте
трето лице тестуваше тестуваха
Повелително наклонение
единствено число множествено число
тестувай тестувайте
Минало свършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана тестувал тестувала тестувало тестували
членувана тестувалия тестувалата тестувалото тестувалите
с пълен член тестувалият — — —
Минало несвършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана тестувал тестувала тестувало тестували
членувана тестувалия тестувалата тестувалото тестувалите
с пълен член тестувалият — — —
Минало страдателно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана тестуван тестувана тестувано тестувани
членувана тестувания тестуваната тестуваното тестуваните
с пълен член тестуваният — — —
Сегашно деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана тестуващ тестуваща тестуващо тестуващи
членувана тестуващия тестуващата тестуващото тестуващите
с пълен член тестуващият — — —
Деепричастие
тестувайки
  • преходен глагол от несвършен вид
  • пренасяне тес-ту-вам
  • форми тесту́ваш, несв.
Източник