соно́рен

(специално) В езикознанието — за съгласен звук, при учленяване на който тонът преобладава над шума.

единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана сонорен сонорна сонорно сонорни
членувана сонорния сонорната сонорното сонорните
с пълен член сонорният — — —
  • прилагателно име
  • пренасяне со-но-рен
  • форми сонорна, сонорно, мн. сонорни
Източник