небе́

1. Видимата под формата на купол, свод част от атмосферата.

Звездно небе.

2. Според религиозните представи — мястото, където живеят Бог, ангелите и праведните души.

небо старобългарски небе́

старобълг. небо, род. п. небесе (Супр.) - основа на -es-. Сродни думи: лит. debesis „облак“(d-, вероятно под влиянието на лит. dangus „небе“), староинд. nábhas ср. р. „мъгла, пара, небе“, авест. nabah ср. р. „небе“, старогр. νέφος ср. р. „облак“, хет. nерiš, род. п. nерišаš „небе“, лат. nebula „мъгла“, староисл. nifl „тъмнина“, ст.вис.нем. nebul „мъгла“. От старобългарски заета в рус. небо при собств. нëбо.

До небесата

Извънредно много, високо, прекалено.

На седмото небе съм

Чувствам се много доволен, щастлив.

Падам от небето

Силно се изненадвам.

Падам от небето

Появявам се неочаквано.

Падам от небето

Много съм наивен.

Под открито небе

На открито, навън.

Под небето

Навсякъде по света.

единствено число множествено число
нечленувана небе небета
членувана небето небетата
  • съществително име, среден род
  • пренасяне не-бе
  • форми мн. небеса́
Източници