Източници
-
Читанка
-
Уикиречник (CC BY-SA 4.0)
1. Заградено място, понякога с навес и плътна ограда, за овце; агъл.
Прибирам овцете в кошарата.
2. (разговорно) Легло за бебе или малко дете с ограда от дъски.
кошара старобългарски коша́ра
старобълг. кошара μάνδρα (Ман. хр.). Стара заемка от балкано-роман. саsеāriа „сиренарница, мандра“, от caseus „сирене“ (срв. рум. caşarie „сиренарница“, caş „сирене“, мъгл.-рум. căşare „сиренарница“). Думата е проникнала от Балк. полуостров на север и на изток: слов. kоšiаr, пол. koszara, koszar, рус., укр. кошара, откъдето каз. қашар, узб. қўшар „кошара“
| единствено число | множествено число | |
|---|---|---|
| нечленувана | кошара | кошари |
| членувана | кошарата | кошарите |