коша́ра

1. Заградено място, понякога с навес и плътна ограда, за овце; агъл.

Прибирам овцете в кошарата.

2. (разговорно) Легло за бебе или малко дете с ограда от дъски.

кошара старобългарски коша́ра

старобълг. кошара μάνδρα (Ман. хр.). Стара заемка от балкано-роман. саsеāriа „сиренарница, мандра“, от caseus „сирене“ (срв. рум. caşarie „сиренарница“, caş „сирене“, мъгл.-рум. căşare „сиренарница“). Думата е проникнала от Балк. полуостров на север и на изток: слов. kоšiаr, пол. koszara, koszar, рус., укр. кошара, откъдето каз. қашар, узб. қўшар „кошара“

единствено число множествено число
нечленувана кошара кошари
членувана кошарата кошарите
  • съществително име, женски род
  • пренасяне ко-ша-ра
  • форми мн. коша́ри
Източници