карау́л

1. (само единствено число) Въоръжена охрана на военни обекти или затвор; пост.

Поставям караул.
Сменям караул.

2. (само единствено число) Служба на въоръжена охрана.

Стоя на караул.

3. Лицето, което е на въоръжена охрана.

На вратата има един караул.

karaul турски карау́л

От тур. karaul, karavul „същ.“, от монг. произход.

караулен — прилагателно име
единствено число множествено число
нечленувана караул караули
членувана караула караулите
с пълен член караулът —
бройна форма караула
  • съществително име, мъжки род
  • пренасяне ка-ра-ул
  • форми мн. карау́ли, (два) карау́ла
Източници