1.

де́то

(разговорно) Където, гдето.

Дето старо не се почита, там за добро недей пита.

От „де“ (къде) с -то или съкратено от „където“.

  • наречие
  • пренасяне де-то
Източници

2.

де́то

разговорно

1. Въвежда подчинени обстоятелствени, допълнителни, определителни или подложни изречения; че.

Той не знае, дето сме пътували миналата седмица.
Лошо е, дето трябва да крием.

2. Въвежда вметнати конструкции: „дето казват“, „дето има една дума“ и др.

  • съюз
Източник