гу́кам

1. За гълъб, гургулица и под. птици — издавам характерен гърлен звук.

2. За бебе — издавам гърлени звукове.

Бебето вече започна да гука.
гукане — съществително име
Сегашно време
единствено число множествено число
първо лице гукам гукаме
второ лице гукаш гукате
трето лице гука гукат
Минало свършено време
единствено число множествено число
първо лице гуках гукахме
второ лице гука гукахте
трето лице гука гукаха
Минало несвършено време
единствено число множествено число
първо лице гуках гукахме
второ лице гукаше гукахте
трето лице гукаше гукаха
Повелително наклонение
единствено число множествено число
гукай гукайте
Минало свършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана гукал гукала гукало гукали
членувана гукалия гукалата гукалото гукалите
с пълен член гукалият — — —
Минало несвършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана гукал гукала гукало гукали
членувана гукалия гукалата гукалото гукалите
с пълен член гукалият — — —
Сегашно деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана гукащ гукаща гукащо гукащи
членувана гукащия гукащата гукащото гукащите
с пълен член гукащият — — —
Деепричастие
гукайки
  • непреходен глагол от несвършен вид
  • пренасяне гу-кам
  • форми гу́каш, несв.
Източник