арми́рам

специално

1. (какво) В строителството — монтирам арматура.

2. (какво) Заякчавам, укрепвам предмет, материал, конструкция с елементи (например метал) от по-здрав материал.

Армирано стъкло.
армиране — съществително име
Сегашно време
единствено число множествено число
първо лице армирам армираме
второ лице армираш армирате
трето лице армира армират
Минало свършено време
единствено число множествено число
първо лице армирах армирахме
второ лице армира армирахте
трето лице армира армираха
Минало несвършено време
единствено число множествено число
първо лице армирах армирахме
второ лице армираше армирахте
трето лице армираше армираха
Повелително наклонение
единствено число множествено число
армирай армирайте
Минало свършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана армирал армирала армирало армирали
членувана армиралия армиралата армиралото армиралите
с пълен член армиралият — — —
Минало несвършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана армирал армирала армирало армирали
членувана армиралия армиралата армиралото армиралите
с пълен член армиралият — — —
Минало страдателно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана армиран армирана армирано армирани
членувана армирания армираната армираното армираните
с пълен член армираният — — —
Сегашно деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана армиращ армираща армиращо армиращи
членувана армиращия армиращата армиращото армиращите
с пълен член армиращият — — —
Деепричастие
армирайки
  • преходен глагол от несвършен и свършен вид
  • пренасяне ар-ми-рам
  • форми арми́раш, несв. и св.
Източник