аларми́рам

1. (кого, за какво) Давам сигнал за тревога; вдигам тревога.

2. (кого, за какво) Предизвиквам тревога; предупреждавам, обръщам сериозно внимание.

Сегашно време
единствено число множествено число
първо лице алармирам алармираме
второ лице алармираш алармирате
трето лице алармира алармират
Минало свършено време
единствено число множествено число
първо лице алармирах алармирахме
второ лице алармира алармирахте
трето лице алармира алармираха
Минало несвършено време
единствено число множествено число
първо лице алармирах алармирахме
второ лице алармираше алармирахте
трето лице алармираше алармираха
Повелително наклонение
единствено число множествено число
алармирай алармирайте
Минало свършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана алармирал алармирала алармирало алармирали
членувана алармиралия алармиралата алармиралото алармиралите
с пълен член алармиралият — — —
Минало несвършено деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана алармирал алармирала алармирало алармирали
членувана алармиралия алармиралата алармиралото алармиралите
с пълен член алармиралият — — —
Минало страдателно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана алармиран алармирана алармирано алармирани
членувана алармирания алармираната алармираното алармираните
с пълен член алармираният — — —
Сегашно деятелно причастие
единствено число множествено число
мъжки род женски род среден род
нечленувана алармиращ алармираща алармиращо алармиращи
членувана алармиращия алармиращата алармиращото алармиращите
с пълен член алармиращият — — —
Деепричастие
алармирайки
  • преходен глагол от несвършен и свършен вид
  • пренасяне алар-ми-рам
  • форми аларми́раш, несв. и св.
Източник